Nadat ik per november 2022 de deur op kantoor letterlijk achter me had dichtgetrokken, begon ik vol goede moed aan een nieuw avontuur. Geen idee wat me te wachten stond en hoe lang dit avontuur zou duren, maar het werd een eerste stap buiten de vertrouwde werkomgeving. Een verademing om niet meer elke dag hetzelfde te doen, dezelfde vragen te beantwoorden en vooral niet keer op keer dezelfde ergernissen te ervaren. Het was even zoeken welke taken er precies bij me pasten – en vooral welke niet! – maar langzaam vond ik mijn weg. Lange diensten maar wel een plek waar ik me thuis begon te voelen, top! Als freelancer je eigen rooster enigszins kunnen bepalen binnen de voorwaarden van de opdrachtgever was pure luxe.
Oudjaar, een dag waarop de meeste mensen vrij wilden zijn, nog even lekker knallen. Eenmaal thuisgekomen nog even snel een paar uurtjes slapen en dan met vuurwerk het nieuwe jaar in. En toen kwam 2023 & begon mijn zoektocht opnieuw. Wat wil ik gaan doen? Wat zijn mijn sterke punten? En vooral waar word ik gelukkig van?
Ik besloot na jarenlang non-stop-on-the-job even een pauze in te lassen en rustig rond te kijken. Even volledig tot rust komen, waar vroeger nooit tijd voor was. Zoveel vragen spookten door mijn hoofd. Wil ik weer voor een baas werken of toch liever op freelance basis doorgaan of misschien wel volledig voor mezelf aan de slag?
De eerste weken heb ik vooral veel geslapen en tijd gemaakt voor de mensen om me heen. Geen druk ervaren vanuit opdrachtgevers en vooral genieten van de rust. Eindelijk tijd voor alles waar ik eerder niet aan toe kwam: mijn recepten ordenen, heerlijk koken, eindelijk weer eens uitgebreid mijn haar laten doen, met vriend(inn)en bijkletsen tot in de late uurtjes, shoppen, wandelingen maken, genieten van de sneeuw (prachtig als je niet de weg op hoeft voor werk), het sporten weer oppakken,… Een heerlijke tijd. Nooit gedacht dat ik kon genieten van niks doen.
Natuurlijk kan dit niet eeuwig blijven duren en na 1,5 maand kwam de klap die ik eigenlijk kon verwachten. Zoals iedereen hou ook ik zeker van een luie dag, maar dit duurde echt te lang. Nu kwamen de muren dan ook in volle vaart op me af. Terwijl ik hard op zoek ging naar een nieuwe uitdaging, wist ik me geen raad meer met mezelf. Ik ging twijfelen aan alles, maar vooral aan mezelf, bleef het liefste in een hoekje op de bank. Geen zin om weg te gaan, geen zin in bezoek, geen zin om te praten, gewoon helemaal nergens meer zin in. Emoties zijn mijn grootste vijand, al mijn hele leven lang. En inmiddels heb ik geleerd dat ik ze uiteindelijk toch moet toelaten. Een week lang heb ik dan ook alleen maar geslapen en gehuild in dat hoekje op de bank, in de wetenschap dat ook dit weer voorbij gaat. Buiten was het grijs en grauw en hoe hard ik me ook voornam om toch echt even naar buiten te gaan, kwam ik niet verder dan 1 keer naar de sportschool. Ik maakte plannen om bijvoorbeeld even naar de markt te gaan, maar ik kon me er niet toe zetten.
Na een week zag ik letterlijk en figuurlijk weer de zon door de wolken komen. Eén hele dag met zon, gevolgd door weer het grijze weer van de dagen ervoor. Maar die ene dag met zon was wat ik nodig had: het hoekje van de bank is weer zoals het hoort en ik kan de wereld weer aan! Eindelijk weer wat mooie foto’s gemaakt, een lunchafspraak gepland, heerlijk uitgebreid koken… I’m back, stronger than ever. En op het moment dat ik dit weer zo voelde, kreeg ik een telefoontje over een mogelijke baan. Ik ben op gesprek gegaan en voelde me meteen thuis. Al na 2 maanden kreeg ik een vast contract aangeboden en voel me inmiddels onderdeel van de inboedel 😂.
Lee-Ann: 